Nieuwsarchief

Brandbrief voor passend onderwijs

Kinderen met TOS ondervinden vaak sociale en emotionele problemen als gevolg van hun taalproblemen op jonge leeftijd. Maar deze problemen worden niet altijd herkend en erkend. Vooral als de taalachterstand afneemt, worden secundaire problemen onvoldoende serieus genomen, waardoor kinderen niet langer in aanmerking komen voor een indicatie. Dit kan schrijnende gevolgen hebben. Hieronder een brandbrief van de ouders van een jongen met TOS. Het taalniveau van deze jongen is inmiddels gemiddeld, maar de secundaire problemen worden onvoldoende erkend op school. Eind juni zit hij al 14 weken thuis en kunnen zijn ouders geen passend vervolg onderwijs vinden. Met de brief hopen zij aandacht te vragen bij het ministerie van onderwijs en de onderwijsinspectie voor de impasse waarin zij zich bevinden.

IS ER KOMEND SCHOOLJAAR PASSEND VOORTGEZET ONDERWIJS VOOR ONZE ZOON?

In 2008 is er bij onze toen 2,5 jarige zoon een Taal Ontwikkelings Stoornis vastgesteld (TOS). Hij sprak niet en was daar zeer gefrustreerd over. Deze frustratie uitte zich in voortdurend gillen, zowel overdag als ‘s nachts, veel slaan, schoppen en bijten. Van dat laatste was vooral zijn 7 jaar oudere zus het slachtoffer.

Om de spraak van onze zoon te stimuleren en de frustratie te verminderen hebben wij een Hanen oudercursus gevolgd. Aansluitend heeft hij logopedie en fysiotherapie gehad. Toen hij 3 jaar was is hij geplaatst op de peuter communicatie groep “de Ster” van het NSDSK. Vanuit het NSDSK hebben wij een gebaren cursus met het gehele gezin gevolgd en hebben wij begeleiding thuis gekregen.

Vervolgens is onze zoon, toen hij vier werd en nog steeds niet sprak, geplaatst op het Cluster 2 onderwijs. Hier zat hij in een kleine klas met een leerkracht en een onderwijsassistent en logopedie en fysiotherapie op school. Ook hebben wij een tweede gebarencursus gevolgd met het gehele gezin.

Door deze intensieve begeleiding, onze voortdurende inzet en niet te vergeten de enorme inzet en motivatie van onze zoon is hij gaan praten.

Omdat ons steeds is verteld dat het gedrag van onze zoon zou verbeteren zodra hij ging praten hebben wij hier vol op ingezet. Echter met het praten ging zijn gedrag niet vooruit. Daarom hebben wij hem, op 5 jarige leeftijd laten onderzoeken op ADHD en ASS. Uit dit onderzoek kwam naar voren dat het afwijkende gedrag van onze zoon het gevolg was van een sociaal emotionele ontwikkelingsachterstand als gevolg van zijn Taal Ontwikkelings Stoornis. Wij hebben hiervoor begeleiding thuis gekregen, eerst vanuit het centrum waar hij onderzocht is en later ingehuurd vanuit een PGB. Ook is hij enige jaren lang, weekenden naar een logeerhuis gegaan om thuis de broodnodige rust te creëren.

Praten en het beheersen van woorden is essentieel voor de sociaal emotionele ontwikkeling van een kind. Doordat onze zoon niet sprak tijdens de verschillende sociaal emotionele ontwikkelingsfases van een peuter en kleuter, heeft hij deze ontwikkeling niet doorgemaakt in de daarvoor meest gunstige periode. Met andere woorden, zijn sociaal emotionele ontwikkeling is niet “vanzelf” gegaan, het is hem later aangeleerd.

De Universiteit van Leiden doet onderzoek naar de sociaal emotionele ontwikkeling van kinderen met een taal ontwikkelings stoornis. Onze zoon doet mee aan dit onderzoek en ik, moeder, ben gevraagd voor de klankbord werkgroep van dit onderzoek. Van daaruit ben ik gevraagd presentaties te geven over dit onderwerp en onze ervaringen daarmee. Deze presentaties ondersteun ik met indertijd gemaakte korte filmpjes van onze zoon.

In groep 3 van het speciaal onderwijs was de spraak van onze zoon zo goed dat het voor hem nodig was zich in een uitdagender omgeving verder te ontwikkelen. Eind groep 3 is hij op een reguliere basisschool geplaatst met ondersteuning vanuit het Cluster 2.

Op deze basisschool heeft onze zoon 4 jaar lang uitstekende begeleiding gehad en was het voor ons als ouders ook 4 jaar lang goed mogelijk problemen te bespreken en er samen oplossingen voor te zoeken. De basisschool heeft, in samenwerking met het Cluster 2, 4 jaar lang prima passend onderwijs geboden.

De taalontwikkeling van onze zoon is in deze vier jaar met sprongen vooruit gegaan en ook in zijn sociaal emotionele ontwikkeling heeft hij grote stappen gemaakt. Echter de ontwikkeling van zijn leeftijdsgenoten staat ook niet stil en is zelfs nog veel sneller gegaan. Het gevolg is dat, hoewel zijn spraak voldoende is, hij nog steeds op sociaal emotioneel gebied uitvalt. Verder ondervindt hij nog andere bijkomende problemen voortkomend uit zijn TOS. Problemen als, het niet kunnen volgen van de snelheid van conversatie van zijn leeftijdsgenoten, het niet begrijpen van grapjes, het meer tijd nodig hebben om instructie te verwerken. Dit heeft niets te maken met zijn intelligentie want zijn IQ is gemiddeld.

In groep 7 werd duidelijk dat de cluster 2 indicatie van onze zoon van een medium arrangement naar een licht arrangement zou worden bijgesteld. Omdat dit betekende dat de basisschool minder gelden zou krijgen en vooral zijn begeleiding op sociaal emotioneel gebied sterk zou verminderen is er door de basisschool en ons ouders bij het samenwerkingsverband een aanvraag gedaan om deze begeleiding te gaan verzorgen. Deze aanvraag is door het samenwerkingsverband afgewezen. Onze zoon zou alleen de standaard weerbaarheidstraining voor groep 8 krijgen.

Eind groep 7 werd ons, ouders, gevraagd zo snel mogelijk een voortgezet onderwijs school te zoeken voor onze zoon. Dit omdat iedereen het er over eens was dat het voor onze zoon cruciaal is zo snel mogelijk duidelijkheid te hebben, er snel gestart zou kunnen worden met het gericht voorbereiden op de overgang van PO naar VO en er ook door het VO op tijd een inschatting gemaakt zou kunnen worden van de benodigde begeleiding. Het uitstroom advies eind groep 7 was VMBO TL/GL met LWOO.

Wij zijn, zonder enige ondersteuning van de basisschool, het samenwerkingsverband of het Cluster 2, op zoek gegaan naar een passende school en hebben die gevonden. Een school die standaard al heel veel van de zorg biedt die onze zoon nodig heeft en die ook bereid was extra ondersteuning, waar nodig, te bieden. Deze school heeft minimaal TL niveau.

Vanaf de eerste schooldag in groep 8 komt onze zoon huilend thuis en tot onze grote verwondering en frustratie is het voor ons niet mogelijk de problemen die onze zoon ondervindt te bespreken met zijn leerkracht. Wij hebben echt alles uit de kast gehaald, ook letterlijk, om deze leerkracht duidelijk te maken wat er speelt in de belevingswereld van onze zoon en hoe wij staan in de begeleiding van onze zoon. Ondertussen stapelden de problemen voor onze zoon zich op.

Voor de herfst vakantie kregen de leerlingen van groep 8 het voorlopig schooladvies en tot onze verbazing en tot grote teleurstelling van onze zoon was dat voor hem een KBL advies. Wij hebben diverse keren met de leerkracht overlegd over dit advies temeer omdat wij een passende TL school voor onze zoon gevonden hadden en er op KBL niveau geen passende school is. Er viel weer niet met de leerkracht te praten. Ook het definitieve schooladvies voor onze zoon is KBL met LWOO

Wij hebben een overleg geregeld tussen de lagere school, de voortgezet onderwijs school en de Cluster 2 begeleidster waarin iedereen zijn vragen, ideeën en twijfels naar voren kon brengen. De zorgcoördinator van het voortgezet onderwijs gaf op alle vragen antwoord en kon alle twijfel wegnemen maar gaf ook aan ergens in het schooladvies van de lagere school TL nodig te hebben om onze zoon te kunnen plaatsen. De Cluster 2 begeleidster stond na dit gesprek achter onze keuze voor deze voortgezet onderwijs school. Desondanks weigerde de lagere school het schooladvies aan de passen met als enige rede, naar ons toe, dat zij hier tot 3 jaar na het verlaten van de lagere school op afgerekend zouden worden.

Door de voor onze zoon steeds groter worden problemen in de klas met de leerkracht en de onzekerheid over zijn voortgezet onderwijs is hij op 16 maart uitgevallen op school en zit hij sindsdien thuis.

Wij hebben vanaf de 3e dag dat onze zoon thuis zit iedereen die wij konden bedenken ingelicht en om hulp gevraagd. De leerplicht ambtenaar, het samenwerkingsverband, het cluster 2, de gemeente afdeling jeugdwet, het schoolbestuur. Niemand voelde zich verantwoordelijk om iets aan deze situatie te doen en iedereen schuift de verantwoordelijkheid af naar een ander. Kortom wij, zeer verontruste ouders, worden van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk hebben wij een onderwijsconsulent ingeschakeld. Zij heeft voor elkaar gekregen dat de lagere school het advies van het Cluster 2 onderschrijft maar verder heeft zij nog geen enkele verdere stap richting plaatsing van onze zoon op de passende voortgezet onderwijs school kunnen bewerkstelligen.

Onze zoon heeft al heel veel gemist, hij -

Zit al ruim 14 weken thuis

Heeft al ruim 14 weken geen onderwijs gehad (minus 3x2 dagen)

Heeft geen verkeersexamen gedaan

Heeft de eind cito’s niet afgemaakt

Heeft geen Moederdag cadeautje gemaakt

Heeft geen schoolkamp gehad

Doet niet mee aan de eind musical

Heeft geen weerbaarheidstraining gehad

Is geschonden in zijn privacy

Heeft geen Vaderdag cadeautje gemaakt

Heeft zijn laatst ingeleverde werkstuk niet teruggekregen

Mist de kennismakingsdagen van het voortgezet onderwijs

Heeft, tegen de tijd dat het komend schooljaar begint, 24 weken thuis gezeten

Heeft vanaf augustus 2017 geen cluster 2 indicatie meer

Ondertussen wordt van onze elf jarige, intelligente, leergierige, enthousiaste, en zeer gemotiveerde zoon een groot probleem geval gemaakt.

Wij zijn de wanhoop nabij. Is dit passend onderwijs anno 2017?

Heleen Gorter en Chiel van Kampen

26.06.2017